Moja Droga...

Każdy szuka swojej drogi... I powinno to być naszym głównym celem...
Można planować wszystkie szczegóły, myślami wyprzedzać przyszłość, albo po prostu objąć jakiś prosty kierunek i nim się kierować, realizując przy tym pozostałem, dajmy na to, pomysły na życie.
Trzeba żyć godnie i z honorem, ale również by niczego nie żałować.
Wybory bywają trudne, ale trzeba być zdecydowanym, nie można się poddać krytyce i przeszkodom, jakie mogą postawić nam nawet znajomi.
Ja wiem co chce zrobić ze swoim życiem, zamierzam poświęcić Bogu...
Jestem bardzo religijny, zawsze starałem się być dobrym człowiekiem i nikomu nie szkodzić i nieść pomoc. O tym że chcę wstąpić do seminarium zacząłem myśleć po pewnym wydarzeniu.
Jest nim moja choroba, nieuleczalna na dodatek. Nie uważam ją za jakąś karę, czy jakiś genetyczny błąd, bo zawsze byłem zdrowy, jest ona dla mnie znakiem który miał mi wskazać kierunek jaki miałem obrać. Dlatego że przed tym wszystkim chciałem wstąpić do wojska. Jakby wtedy wyglądało moje życie...? Jakim człowiekiem bym się stał...? Nie wiem i teraz nie chcę tego wiedzieć... Wiem że choroba nakierowała mnie na dobrą drogę, i będę się nią kierował...
Co więcej, poznałem ludzi którzy stali się dla mnie bardzo ważni, pomagali mi wszystko zrozumieć... Wszyscy oni odegrali też dużą rolę w moich wyborach. I ja sam chce wybrać takie życie, nikt mnie do niego nie namawiał...
Co mnie boli w tym wszystkim...? Opinia innych ludzi i ich "bezcenne" komentarze...
Na wieść o tym że chce wstąpić do seminarium każdy reagował inaczej. Wiadomo każdy ma swoje zdanie i ja to szanuje, ale niech nie próbują mną manipulować, i kierować...
Nie wiem czemu są tacy ludzie... Jedni reagują pozytywnie, inni normalnie, ale negatywna reakcja po prostu mnie szokuje... Może najlepiej się obrazić nie odzywać za to że tak kieruje swoje życie... Chcę zostać księdzem, nauczać i pomagać ludziom. Dajmy na to, ktoś powie: - Chcę zostać prawnikiem. Każdy odpowie: - O to dobry wybór, gratuluję. Oklaski, wiwaty... I co może robić taka osoba po studiach...? Może ona bronić morderców, gwałcicieli, złodziei, bu uniknęli wyroku i więzienia. (Oczywiście nie mówię że, nie mają prawa do obrony, bo każdy powinien je mieć.) Potem powstaje paradoks jak kogoś okradną, i na tym fakcie się zakończy, bo kogoś uniewinnili...
Można podać jeszcze wiele takich przykładów...
Nie rozpowiadałem że chcę wstąpić do seminarium, ale takie wieści szybko się rozchodzą, widocznie nikt nie usiedzi w ciszy i musi się z kimś tym podzielić.
Dziwią mnie pytania pewnych osób "żartujesz...? " "co ty opowiadasz..." i takie tam prawda, jak zawsze. Dobiło mnie jedno "od kiedy to masz?". Od kiedy to mam...? To już lekka przesada, powołanie to NIE jest żadna choroba, po pierwsze... Mam jednak nadzieję że to było przejęzyczenie... Jednak gdy pytam się czemu mam tego nie robić, mówią że mają na to tysiące argumentów. No tak tak ich dużo, ale na drugie pytanie żeby mi kilka wymienili to poczekaj, chwilka, i wychodzi na to że, na jednym się kończy, o ile w ogóle na jednym... Ujdą też pewne śmiechy, niedowierzanie, na przykład "o będę miała ślub za darmo." , to nie przeszkadza, mnie również bawi, rozluźnia atmosferę. Jedni się o mnie martwią, ale to nie jest jakieś negatywne myślenie, to jedynie troska. Ktoś też mnie się spytał czy nie jest to ucieczka od świata, problemów... Ja jednak tego pytania nie rozumiem, jak można traktować seminarium jako ucieczkę...? Nie mam problemów tak wielkich żebym sobie z nimi nie dał rady, albo się przed nimi kryć. Kolejnym pytaniem, które się pojawiało, było na temat miłości. Zastanawia mnie też o jaką "miłość" tym osobom chodzi, bo różne są wyobrażenia i każdy myśli wartościując według swoich zasad. Ale moja odpowiedź jest prosta, kocham wszystkich, niektórych może trochę bardziej, i tak powinno być.
Czemu ten świat ma jakieś uprzedzenia do księży, i do życia jakie prowadzą...? Są jednak tacy którym to nie przeszkadza, po prostu każdy ma swoją drogę, a znajomość takich osób nie jest im obce. Seminarium to też szkoła i chodzą tam zwykli ludzie, dla których Bóg jest bardzo ważny, z którymi można się przyjaźnić, rozmawiać na wszystkie tematy, nie ma w tym nic nadzwyczajnego, nienormalnego, co odsuwa, straszy, co może stawiać granicę pomiędzy. Ale jedni w taki sposób to odbierają, nie wiem czemu...
Ja czuję że jest to moje powołanie... Chce w tym wytrwać i nie poddać się... Bliskie mi osoby to rozumieją i mnie wspierają, i za to im jestem bardzo wdzięczny... W Bogu odnajduje swoje szczęście. Przepełnia mnie radość gdy myślę że takie życie może się spełnić. Modlitwa i kościół również są bardzo ważne, i płynie z nich wielka nauka...
Tak to jest Moja Droga...

Chcę poznać wasze zdanie, komentujcie... Wyraźcie swoje własne zdanie, krytyczne lub budujące. Chce wiedzieć co sądzą o tym inni ludzie...
Proszę, i dziękuje za wasze opinnie...